ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ Σ΄ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΖΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ... κάνε μια παύση στην ανία σου...

Τετάρτη, Ιουλίου 08, 2020

ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ

Αναρτήθηκε από ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ



Όταν το 1975 η Ευγενία Φακίνου έγραφε το θεατρικό έργο για παιδιά «Ντενεκεδούπολη», δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως 45 χρόνια μετά η ιστορική πόλη των Αθηνών θα βίωνε άλλη μία γκρίζα σελίδα στο βιβλίο της ιστορίας της. Ο Μεγάλος περίπατος, όπως βαπτίστηκε, είναι ένα ακόμα έργο προχειρότητας και απερισκεψίας που πολύ σύντομα ο νόμος της φθοράς θα το κάνει να φαίνεται ως μία κακή μακρινή ανάμνηση. Βλέπετε, ο κάθε επίδοξος, μέλλων πρωθυπουργός που περνάει από τον Δήμο της Αθήνας, βιάζεται να αφήσει ένα έργο πίσω του. Ο γνωστός Δρομέας του Μιλτιάδη Έβερτ ακόμα τρέχει σε διάφορα πάρκα. Τα χιλιόμετρα από κάγκελα του Αβραμόπουλου έγιναν σε πολλές περιπτώσεις σκραπ, ελληνιστί παλιοσίδερα από αθίγγανους μεταλλοσυλλέκτες. Ο δε Καμίνης ακόμα ψάχνει να βρει έργο για να κάνει... Κάθε φόρα θα ακούσουμε τις λέξεις «νέος αέρας, καθαρή πόλη, αλλάζουμε την πόλη, νέες ιδέες, νέοι άνθρωποι», όλα νέα, που προέρχονται από το ίδιο παμπάλαιο και σάπιο πολιτικό κατεστημένο. Όσοι δεν έχουν καταλάβει τι πάει το σύστημα να μας φυτέψει, ας γείρει το κεφάλι του στα ντενεκεδένια παγκάκια του συντάγματος και ας ονειρευτεί την ουτοπία του. Ο Κώστας Μπακογιάννης προορίζεται  την επόμενη οκταετία να γίνει Πρωθυπουργός, σας αρέσει δεν σας αρέσει, αυτοί είναι οι κανόνες. Το παιδί πρέπει να αφήσει έργο. Καλά κάνει, αφού μας θεωρούν ιθαγενείς και ξεγελιόμαστε με «καθρεπτάκια». Θα μπορούσαμε να έχουμε μία πανέμορφη πόλη, με χιλιάδες αρχαία και ιστορικούς περιπάτους που πολλοί θα ζήλευαν. Αντ’ αυτού μία ολόκληρη πρωτεύουσα δεν έχει αναδείξει σχεδόν τίποτα πέρα από την Ακρόπολη και τον Κεραμεικό. Η πλατεία Συντάγματος θα μπορούσε να είναι ένα τεράστιο αρχαιολογικό πάρκο. Η Πανεπιστημίου το ίδιο... Αλλά είπαμε... Ο μεγάλος περίπατος ήταν το έργο πνοής που μας έλειπε από τα 40 μέτρα πεζοδρόμια της Πανεπιστημίου και του Συντάγματος. Τι και αν η κίνηση αυξήθηκε, τι και αν ο κόσμος βράζει μέσα στα αυτοκίνητά του. Το έργο είναι έργο και οφείλουμε όλοι μας να το σεβαστούμε, σωστά; Τι, όχι; Λάθος; Α! Ξέχασα να σας πω πως αναρχικές ομάδες έστειλαν ευχαριστήριες κάρτες στον Δήμαρχο για την ευγενική του χορηγία να τους παράσχει δωρεάν τις πρώτες ύλες για μελλοντικά οδοφράγματα (βλέπε ζαρντινιέρες)...

Ευτυχώς δεν φοράω κομματικά γυαλιά για να χαϊδέψω όλα αυτά τα ανθρωπάκια της πολιτικής που χρόνια τώρα παρασιτοζωούν εις βάρος μας. Δείτε την πραγματικότητα και μην τσιμπάτε από την συσκευασία, το περιεχόμενο είναι η ουσία και αυτή βρίσκεται εν απουσία...

Θα κλείσω με τους στίχους της Ευγενίας Φακίνου...

...Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη είσαι ωραία, τρανή

Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη σε αγαπάμε πολύ.

Ντενεκεδένιος ήλιος και τσίγκινα βουνά

λαμαρινένιες στέγες και χάλκινα στενά.

Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη είσαι ωραία, τρανή

Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη σε αγαπάμε πολύ.

Τα μικρά ντενεκάκια σα μείνουν αδειανά

βρίσκουν εδώ σπιτάκια, φίλους, πάλι δουλειά.

Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη είσαι ωραία, τρανή

Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη σε αγαπάμε πολύ...


ΠΗΓΗ: ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ "ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ"

Δευτέρα, Ιουνίου 29, 2020

ΠΑΥΛΟΠΕΤΡΙ: Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Αναρτήθηκε από ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ



Το Παυλοπέτρι είναι μία μικρή νησίδα απέναντι από την Ελαφόνησο, στη Λακωνία. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που μαρτυρούν την κατοίκηση της περιοχής από αρχαιοτάτους χρόνους. Μεταξύ της νησίδας και της ξηράς βρίσκεται αρχαία πόλη, βυθισμένη ελάχιστα μέτρα κάτω από την επιφάνεια, με ηλικία περίπου 5 χιλιετηρίδων. Πρόκειται για μοναδική στο είδος της πόλη αφού έχει συγκεκριμένο σχέδιο με δρόμους, κτίρια και νεκροταφείο. Ανακαλύφθηκε το 1967 από τον Νίκολας Φλέμινγκ (Nicholas Flemming) και χαρτογραφήθηκε το 1968 από ομάδα του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. Υπάρχουν τουλάχιστον 15 κτίρια σε βάθος 3 με 4 μέτρων και οι πρόσφατες έρευνες του 2009 αποκάλυψαν ότι εκτείνεται σε 9 στρέμματα. Αρχικά υπήρχε η εκτίμηση ότι η πόλη κτίστηκε περί το 1600-1100 π.Χ. αλλά αργότερα οι έρευνες αποκάλυψαν μέσω των ευρημάτων ότι η πόλη κατοικείται πριν από το 2800π.Χ., στην αρχή της εποχής του χαλκού. Πιθανολογείται ότι η πόλη βυθίστηκε το 1000 π.Χ.

Το γεγονός ότι η πόλη βυθίστηκε βοήθησε να διατηρηθούν τα σημερινά ευρήματα εφόσον δεν χτίστηκε ξανά ή μετά την καταστροφή η περιοχή χρησιμοποιήθηκε για γεωργία. Παρά το γεγονός της φυσικής καταστροφής από το νερό με την πάροδο των αιώνων, η διάταξη της πόλης είναι όπως ήταν πριν από χιλιάδες χρόνια.

Από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά, τέσσερις ακόμα επιτόπιες έρευνες είχαν προγραμματιστεί, σε συνεργασία ελληνικών υπηρεσιών αλλά και διεθνών πανεπιστήμιων και επιστημόνων. Αυτές οι έρευνες περιλάμβαναν και ανασκαφές. Ένα από τα αποτελέσματα των ερευνών ήταν να αποδείξει ότι η πόλη ήταν το κέντρο μιας ακμάζουσας βιομηχανίας κλωστοϋφαντουργίας. Επίσης, στην περιοχή βρέθηκαν πολλά μεγάλα πιθάρια από την Κρήτη, γεγονός που προδίδει πως η πόλη ήταν και μεγάλο εμπορικό λιμάνι. Το έργο της αρχαιολογικής ομάδας συγκεντρώθηκε σε ένα ντοκιμαντέρ που μεταδόθηκε από το BBC 2 το 2011

Από άλλους θεωρείται ότι το Παυλοπέτρι ποντίσθηκε το 375 μ.Χ. από τον ίδιο σεισμό που κατέστρεψε και το Γύθειο. Θεωρείται ότι το παραθαλάσσιο έδαφος σε μεγάλη έκταση μετακινήθηκε και έτσι έγινε αποκοπή της τότε χερσονήσου στην οποία βρισκόταν η Όνου Γνάθος και έτσι δημιουργήθηκε το σημερινό νησί της Ελαφόνησου.


















ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ "ΠΑΥΛΟΠΕΤΡΙ: Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

Σάββατο, Ιουνίου 13, 2020

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΣΩΠΟΥ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Αναρτήθηκε από ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Αυτή η αρχαία πολιτεία μέρα με τη μέρα καταστρέφεται. Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία μέριμνα ανάδειξής της από την πολιτεία, με αποτέλεσμα χρόνο με τον χρόνο να εξαφανίζονται κίονες, καθώς και αρχαιολογικά μέλη τα οποία εμφανίζονται μετά μέσα σε κήπους ή σε τοιχοδομές νεόδμητων ξενοδοχείων της περιοχής...

Για την προέλευση της ονομασίας ΑΣΩΠΟΣ υπάρχουν δύο εκδοχές: Η πρώτη προέρχεται από το όνομα κάποιου ήρωα που κατέβηκε στην περιοχή με τους Ηρακλειδείς και η δεύτερη από τον ποταμό που διέσχιζε την πεδιάδα. Πιθανότερη είναι η δεύτερη αφού η ονομασία "Ασωπός" απαντάται σε πολλούς ποταμούς στην Κορινθία, στην Αττική, στην Βοιωτία και αλλού. Η ετυμολογία της λέξης (κατά το Ομηρικό λεξικό του καθηγητή Πανταζίδη) προέρχεται από το Άσις = Ιλύς και το Όψις. Αυτό εξηγεί γιατί οι αρχαίοι Έλληνες είχαν θεοποιήσει τον Ασωπό ως βοηθό του Ασκληπιού, αφού η λάσπη πολλών ποταμών πιστεύεται και σήμερα ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες.

Υπάρχουν δύο απόψεις για τη θέση του αρχαίου Ασωπού. Η μία τον τοποθετεί στη σημερινή θέση Μποζά και η άλλη στη θέση Πλύτρα. Η σύγχυση προήλθε, γιατί στην ίδια περιοχή υπήρχε άλλη μία αρχαία πόλη, η Κυπαρισσία. Από τα Λακωνικά του Παυσανία, όπου αναφέρει τις αποστάσεις του Ασωπού από τις Ακριές (Κοκκινιά) και το Υπερτελέατον (Βόρ. Φοινικίου) προκύπτει ότι η θέση της Πλύτρας, ήταν η θέση του Ασωπού. Σήμερα στη θέση Κόκκινες στην Πλύτρα και στο βυθό της θάλασσας διακρίνονται τα ερείπια πολλών κτισμάτων, μώλων και κρηπιδωμάτων. Πιθανολογείται ότι η πόλη έπαθε καθίζηση από ισχυρό σεισμό (ίσως το 375 μ.Χ.), στον οποίο οφείλεται και ο χωρισμός του βράχου της Μονεμβασιάς. Κατά άλλους η καθίζηση μπορεί να έγινε κατά την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης.

 

Σε συνδυασμό με άλλα ιστορικά γεγονότα της Λακωνικής, ο χρόνος ίδρυσης της πόλης του Ασωπού χάνεται στην προϊστορική εποχή προ της καθόδου των Δωριέων, οι οποίοι, όταν κατέλαβαν την Λακωνία απαγόρευσαν την εγκατάσταση αποίκων.

Η πόλη σημείωσε μεγάλη πρόοδο κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, όπου μαζί με άλλες 18 παραλιακές πόλεις της Λακωνικής, ήταν μέλος του Κοινού των Ελευθερολακώνων.

Απολάμβανε αυτονομιών, που δεν σήμαιναν βέβαια πλήρη ανεξαρτησία, διοικείτο από ιθαγενή όργανα και λόγω ειδικού προνομίου είχε κόψει και δικά της νομίσματα που στη μία όψη απεικόνιζαν τους θεούς Ποσειδώνα, Άρτεμη και Νέμεση και στην άλλη την επιγραφή ΑΣΩΠΕΙΤΩΝ ή με την κεφαλή του Διονύσου στη μια όψη και στην άλλη τον Ποσειδώνα και την επιγραφή ΑΣΩΠΕΙΤΩΝ. Ένα τέτοιο νόμισμα φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης.

Κατά τους βυζαντινούς χρόνους ο Ασωπός είχε αξιόλογη παρουσία. Περί το 450 μ.Χ. ο επίσκοπος Θεσσαλονίκης είχε αναδειχθεί έξαρχος της εκκλησίας της Ελλάδος, που την αποτελούσαν 12 Μητροπόλεις. Στη Μητρόπολη της Αχαΐας υπαγόταν και η Επισκοπή Ασωπού, που στους τελευταίους βυζαντινούς χρόνους εντάχθηκε στη Μητρόπολη Μονεμβασίας. Με την κατάληψη της Λακωνίας από τους Τούρκους το 1461 μ.Χ. ο Ασωπός περιήλθε σε αυτούς. Ήταν όμως ένα μικρό και άσημο χωριουδάκι. Ο φόβος των πειρατικών επιδρομών ανάγκασε τους κατοίκους του Ασωπού να αποτραβηχτούν ψηλότερα και να χτίσουν το χωριό Καλύβια, που πιθανώς ονομάστηκε έτσι από τις πρόχειρες και μικρές κατοικίες του. Με τον Ενετουρκικό πόλεμο του 1669 μ.Χ. πολλοί Κρητικοί ήλθαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, για αυτό πλεονάζουν τα επίθετα σε –άκης. Σε ανάμνηση της πατρίδος τους έδωσαν στο χωριό το όνομα Κοντε – Βιάνικα όπου το δεύτερο συνθετικό παραπέμπει στο Κρητικό τοπωνύμιο Βιάννος.

Περί το 1821 πολλοί κάτοικοι απεχώρησαν και δημιούργησαν το χωριό Παπαδιάνικα, που ονομάστηκε έτσι από την πολυπληθή οικογένεια Παπαδάκη.

 

 

Η ιστορική πόλη Κυπαρισσία

Ως προς την ακριβή θέση της πόλης υπάρχει σύγχυση με τη θέση του Ασωπού. Πιθανότερη πάντως πρέπει να θεωρηθεί η δυτική πλευρά του ακρωτηρίου Ξυλί (Ξυλί, για τους αρχαίους ήταν ένα είδος δρέπανου) στη σημερινή θέση Μποζάς. Για την ονομασία υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία ότι προέρχεται από αποίκους που ήλθαν από την Κυπαρισσία της Μεσσηνίας και η άλλη από το Ιερό της θεάς Αθηνάς που βρισκόταν σε άλσος κυπαρισσιών. Η ίδρυσή της ανάγεται στους Ομηρικούς χρόνους. Λόγω της εξαιρετικής της θέσης γνώρισε μεγάλη ευημερία. Διεσώζετο μέχρι των Ρωμαϊκών χρόνων οπότε και ερημώθηκε. Ο πιο πιθανός λόγος ανάγεται ίσως στη διαρροή των κατοίκων της προς την ακμάζουσα τότε γειτονική πόλη του Ασωπού.




Μέρος βραχογραφίας που απεικονίζει μοσχαροκεφαλή


















Μαύρες στιγμές που ήμουν παρών... Φανταστείτε τι συμβαίνει όταν πέφτει η νύχτα...
Πρώτη περίπτωση αυτός ο ευτραφής Γερμανός που είπε να πάρει μερικά σουβενίρ...
Δεύτερη περίπτωση μίας ελληνίδας που μπήκε μέσα στον περιφραγμένο χώρο του ψηφιδωτού και πήρε όπως μου είπε ''μερικές πετρούλες που της άρεσαν στο σχήμα και δεν ήξερε πως ήταν αρχαία κεραμεικά''...




Τρίτη περίπτωση: Μία οικογένεια Γάλλων που είχε για μέρες σταθμεύσει το τροχόσπιτο μέσα στον αρχαιολογικό χώρο και είχαν μαζέψει από τον βυθό τμήματα αρχαίων αγγείων...
Όλα τα αντικείμενα παραδόθηκαν στο Δημαρχείο των Παπαδιάνικων.



Η ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΣΩΠΟΥ




Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΑΣΩΠΟΥ




ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ "ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΣΩΠΟΥ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

Κυριακή, Μαΐου 24, 2020

Αμπελόκηποι Αθήνας: Ο συνοικισμός "Κουντουριώτη"

Αναρτήθηκε από ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ



Τα Κουντουριώτικα είναι συνοικία της Αθήνας που εκτείνεται από την Αμερικανική Πρεσβεία (στο ύψος της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας) μέχρι τη συνοικία του Γκύζη, τη συνοικία της Νεάπολης (με όριο την οδό Κόνιαρη) και το λόφο του Λυκαβηττού.

Η έκταση αυτή αγοράστηκε από τον Δήμο Αθηναίων το 1878 προκειμένου να μετατραπεί σε πάρκο. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε ακόμη η λεωφόρος Αλεξάνδρας και όλη η έκταση ήταν αγρότοποι και περισσότερο λαχανόκηποι. Στην έκταση αυτή η πρώτη παρέμβαση έγινε από τον Πρίγκιπα Νικόλαο, ένθερμο οπαδό του Παναθηναϊκού, προκειμένου να εξαιρεθεί από το προγραμματιζόμενο πάρκο έτσι ώστε η ομάδα να αποκτήσει γήπεδο, κάτι που τελικά πέτυχε. Επίσης με άλλες κατά καιρούς παρεμβάσεις αφαιρέθηκαν οικόπεδα για τη διάνοιξη της λεωφόρου Αλεξάνδρας, τη δημιουργία των Φυλακών Αβέρωφ, και αργότερα του Δικαστικού Μελάθρου, τριών μεγάλων νοσοκομείων, Ελπίς, Άγιος Σάββας, Μαιευτήριο Έλενας Βενιζέλου, καθώς και άλλων μικρότερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Στον ίδιο χώρο βρίσκονταν και οικόπεδα της Εκκλησίας της Ελλάδος τα οποία όμως ανταλλάχθηκαν με το δημόσιο.

Το όνομα της συνοικίας ανάγεται σε νεότερη εποχή, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης απέδωσε όση υπόλοιπη αδόμητη έκταση είχε απομείνει για τη δημιουργία συνοικισμού προσφύγων, μετά το τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας, λαμβάνοντας έτσι προς τιμή το όνομά του.

Το 1923 Έλληνες μετανάστες της Αμερικής συγκέντρωσαν κεφάλαια για να χτίσουν τον πρώιμο οικισμό προσφύγων στην Αθήνα. Ο οικισμός ήταν  γνωστός ως Εμίρικον ή, συνηθέστερα, ως Κουντουριώτικα. Τα Κουντουριώτικα είναι ένας μοναδικός οικισμός. Προηγήθηκε της στέγασης προσφύγων που χτίστηκε από την Επιτροπή Διακανονισμού Προσφύγων (1923-1930) και τα συγκροτήματα κατοικιών που χτίστηκαν από την ελληνική κυβέρνηση τη δεκαετία του 1930. Το πιο διάσημο από αυτά, το Alexandras Avenue Apartments σχεδιασμένο από τον εκπαιδευμένο από τον Le Corbusier Kimon Lascaris (1933-1935), ή αλλίως Προσφυγικά.


Η γωνιά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και Βασιλίσσης Σοφίας έχει μια πολυεπίπεδη ιστορία. Στεγάζει  το παλαιότερο γήπεδο που χρησιμοποιείται συνεχώς στην Ελλάδα  (για την Παναθηναϊκή Ομάδα Ποδοσφαίρου) και  εγκαινιάστηκε την ίδια χρονιά με την προσφυγική κρίση. Η Ελληνοαμερικανική διασπορά επένδυσε σε αυτή τη γωνία για δεύτερη φορά, πληρώνοντας για την ελαφριά ηλεκτροδότηση του πεδίου το 1938. Η γωνιά είναι επίσης η τοποθεσία των διαβόητων φυλακών Averof, όπου κρατήθηκαν πολιτικοί κρατούμενοι κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Μεταξά (1937-40) και της επταετίας (1967-74).


Το 1922, ο δήμος Αθηναίων παραχώρησε στο Παναθηναϊκό, την έκταση που βρίσκεται σήμερα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Αμέσως, άρχισε η κατασκευή του νέου γηπέδου. Την επόμενη χρονιά, με τη γνωστή ελληνική ασυνεννοησία, εκδόθηκε βασιλικό διάταγμα, μέσω του οποίου ο χώρος απαλλοτριώθηκε υπέρ του Εργατικού Συνεταιρισμού, για την ανέγερση εργατικών κατοικιών. Οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής είχαν πλημμυρίσει την πόλη και υπήρχε άμεση ανάγκη αποκατάστασής τους. Από την άλλη, υπήρχε μια ομάδα με μικρή ιστορία, που δεν είχε συμπληρώσει ούτε 15 χρόνια δράσης....

Ο Παναθηναϊκός όμως, έμενε άστεγος, παρά το γεγονός ότι ήδη είχε ξοδέψει 150 χιλιάδες δραχμές, για να κάνει τον βοσκότοπο γήπεδο. Οι φίλοι της ομάδας έγιναν έξαλλοι. Καθημερινά συγκρούονταν με τους πρόσφυγες, για την κυριότητα του χώρου. Καμιά πλευρά δεν έκανε πίσω. Από τη μια, οι ταλαιπωρημένοι Μικρασιάτες, που είχαν ξεριζωθεί από τα σπίτια τους και από την άλλη οι οπαδοί του σωματείου. Ο δήμος Αθηναίων, αν και με σημαντική καθυστέρηση, παρενέβη για να δώσει λύση στο θέμα. Παραχώρησε το γήπεδο στον Παναθηναϊκό και έδωσε τη δυνατότητα στους πρόσφυγες, να στήσουν τις παράγκες τους στο απέναντι χωράφι, όπου σήμερα βρίσκονται τα πασίγνωστα Κουντουριώτικα της λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Ο οικισμός Κουντουριώτικα και οι φυλακές του Αβέρωφ διαλύθηκαν τη δεκαετία του 1970.

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό απο τις εργασίες ανέγερσης του οικισμού το 1923. Στον παρακάτω χάρτη, βλέπετε το ακριβές σημείο του οικισμού. Σήμερα στην θέση του βρίσκονται γήπεδα μπάσκετ


Πως είναι σήμερα...






Εναπομείναντα υλικά απο τον οικισμό...

Στιγμιότυπα απο την ανέγερση του οικισμού...

Εργασίες ανέγερσης του οικισμού Κουντουριώτικα










Μια μοναδική φωτογραφία ντοκουμέντο απο τις κατοικίες του 1923






ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ "Αμπελόκηποι Αθήνας: Ο συνοικισμός "Κουντουριώτη" "

Blog Widget by LinkWithin

Τα πάντα ρει...

Βαδίζοντας σε διάφορες περιοχές διαπιστώνεις πως ότι βλέπεις είναι μοναδικό ! Από τη μια στιγμή στην άλλη αυτή η εικόνα έχει περάσει στο παρελθόν ,τίποτα δεν παραμένει ίδιο , για χίλιους λόγους όταν θα ξαναπεράσεις από το ίδιο μέρος τίποτα πλέον δεν θα είναι ίδιο και ο λόγος...ο άνθρωπος... αυτός, καταστρέφει τα πάντα...